Grota lurdzka w Maria Gugging

Maria Gugging

Objawienia lurdzkie zajmują poczesne miejsce w dziejach dziewiętnastowiecznego katolicyzmu. Przebieg tych niezwykłych wydarzeń dobrze znany jest z rozlicznych opracowań. Otóż między 11 lutego a 16 lipca 1858 roku, w miejscowości Lourdes w południowej Francji ubogiej dziewczynce Bernadetcie Soubirous 18 razy ukazać się miała Matka Boska. Miejscem objawienia była grota zwana Massabielle. Bernadetta ujrzała postać Marii stojącą w skalnej niszy położonej powyżej wejścia do wnętrza groty. Matka Boska, według relacji dziewczynki, odziana była w białą suknię przepasaną błękitną szarfą, na głowie miała biały welon, w złożonych dłoniach trzymała różaniec, a na jej stopach leżały dwie roże. Treść objawień koncentrowała się wokół tajemnicy Niepokalanego Poczęcia w czasie kulminacyjnego, szesnastego objawienia. Warte odnotowania są też dwa cudowne wydarzenia związane z widzeniami. 25 lutego Maria miała powiedzieć dziewczynce: „Idź do źródła, napij się z niego i umyj twarz”; woda ze źródełka, które wówczas wypłynęło ze wskazanego przez Matkę Boską miejsca, wkrótce okazała się mieć moc uzdrawiającą. 7 kwietnia natomiast nastąpił tzw. cud świecy – ręka modlącej się w uniesieniu Bernadetty znalazła się przez dłuższy czas w płomieniu świecy, co jednak nie spowodowało oparzenia.

Objawienia z Lourdes, mające miejsce cztery lata po ustanowieniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Marii (1854), zostały uznane za swoiste potwierdzenie owego dogmatu, odbijając się szerokim echem w całym, nie tylko katolickim świecie. Już w 1862 rozpoczęło się przekształcanie Lourdes w wielki ośrodek pielgrzymkowy o ponad lokalnym znaczeniu. Grota Massabielle – z cudownym źródełkiem, świecznikiem przypominającym „cud świecy” oraz przede wszystkim z ustawioną w 1864 roku w górnej niszy figurą Niepokalanej wyrzeźbioną zgodnie ze wskazówkami wizjonerki – stała się głównym celem pielgrzymów nawiedzających Lourdes, a zarazem zaczęła funkcjonować jako jednoznaczny i powszechnie rozpoznawany znak ponadnaturalnych wydarzeń, których była miejscem. Sława objawień lurdzkich przyczyniła się do rozwoju nowego typu pobożności maryjnej, a materialnymi śladami owej pobożności stały się licznie wznoszone kopie Groty Massabielle. O jednej, którą niedawno odwiedziłem warto dziś wspomnieć.
W Dolnej Austrii, w odległości 20 kilometrów od Wiednia, w liczącej sobie 6 tysięcy lat bagnistej, otoczonej piaskowcem dolinie leży wieś Maria Gugging. Dziś mała, spokojna wieś, kiedyś odgrywała wielkie znaczenie na tzw. „rzymskiej drodze”, o czym świadczą dwa rzymskie kamienie stanowiące fundament kościoła parafialnego pw. Porcjunkuli, Matki Bożej Anielskiej.

W 1923 r. pierwszy proboszcz Caspar Hutter, wędrował przez las wiedeński w kierunku Hadersfel czytając brewiarz. Zatrzymał się w opuszczonym kamieniołomie i tutaj przyszedł mu do głowy pomysł, by urządzić tutaj replikę groty z Lourdes. W czasach studenckich Hutter przez trzydzieści dni pielgrzymował pieszo ze Szwajcarii do Lourdes, więc tym bardziej pomysł mu się spodobał. W latach 1923-25 grota w Lourdes została zbudowana w Lesie Wiedeńskim, a w uroczystości jej poświęcenia wzięło udział 60 tysięcy osób.

Dziś górująca nad niewielkim placem grota lurdzka w Maria Gugging przedstawia się imponująco. W jej ukształtowaniu widać dążenie ks. Huttera do wiernego oddania lurdzkiego pierwowzoru. Dzieło to ma, tak jak naśladowane miejsce objawień, dwie charakterystyczne nisze: większą, dolną, mieszczącą ołtarz, oraz znajdującą się nieco na prawo od niej mniejszą, wyniesioną, w której ustawiono figurę objawiającej się Marii. Nieregularna, malowniczo „poszarpana” sylweta groty w przekonujący sposob oddaje charakter naturalnej skały, jaką jest Massabielle.

Wrażenie naturalności całego założenia wzmacniają wprowadzone do niego elementy przyrodnicze, zwłaszcza rośliny pnące porastające grotę lurdzką. Będąca imitacją naturalnej skalnej pieczary grota lurdzka w Maria Gugging – z ustawioną w głębi głównej niszy mensą – pełni jednocześnie funkcję swego rodzaju otwartej kaplicy. Takie wykorzystanie groty nie kłóciło się z naśladowaniem pierwowzoru – w Grocie Massabielle również znajdował się ołtarz. Ołtarz w Wienerwald jest wierną kopią ołtarza z Lourdes do tego stopnia, że nie tylko ma te same rozmiary, ale wykonany jest z tego samego marmuru co ten w pirenejskiej grocie. W okresie międzywojennym powstały tutaj jeszcze pomnik Najświętszego Serca Jezusowego i św. Krzysztofa – patrona pielgrzymów, ścieżka różańcowa, pustelnia i Droga Krzyżowa, które to niezwykłe, święte miejsce pielgrzymkowe dziś pięknie dopełniają.

Ponieważ Święto Matki Bożej z Lourdes przypada w okresie zimowym, sierpniowa uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jest obchodzona jako prawdziwy odpust Groty lurdzkiej w Maria Gugging. W ciągu całego roku można tutaj spotkać pielgrzymów w grupach i pojedynczo. Wielu ludzi chorych także odwiedza to miejsce, które słynie nie tylko z groty, ale i z cudownego źródełka, wytryskającego tuż przy samej grocie. Kiedy by się tutaj nie przyjechało, można też usłyszeć wśród pielgrzymów język polski (wiele biur turystycznych oferujących wyjazdy do i przez Austrię, umieszczają na ich trasie właśnie to miejsce). Z resztą polski akcent jest tutaj bardzo dobrze widoczny. Oto przy samej grocie znajduje się stara pustelnia z dobudowaną do niej kaplicą. Wstępujących tutaj na modlitwę pielgrzymów „wita” znajdująca się tuż przy tabernakulum wierna kopia Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.

Naśladownictwa Groty Massabielle były w końcu XIX i w XX wieku tym, czym w dawnych stuleciach kopie Grobu Bożego czy Domku Loretańskiego. Fenomen kopiowania groty z Lourdes to interesujące dokumenty pobożności, świadczące o szerokim i długotrwałym odzewie ludzkości na lurdzkie przesłanie. I Lourdesgrotte im Wienerwald z Maria Gugging )foto powyżej) od prawie wieku o tym doskonale zaświadcza. (Na stronie internetowej naszej parafii można obejrzeć krótki film obrazujący powyższy tekst).